Yazı yazmak istiyorum ama bi konum var mı bilmiyorum. Hadi aidiyet duygusundan bahset dedim içimden mesela bi eve ait olmak mesela bi ülkeye mesela bi kişiye mesela bi statüye... Bir eşyaya sahip olmak onun sana sahip olmasıdır sonuçta. Ayrıca benim bu noktalarda hep sorunum var kronik bir yorgunluğa sahibim ve vahşi yaşam destekçisiyim. Bi eve sahip değilim arada kalmış hayallerim ve belirsizliklerim var yarın nerede olacağım bilmiyorum doğaçlama yaşıyorum galiba. Bi ülkeye sahip olmaktan çok üst düzey bi algıyla evrensel bakmak gayem oldu her zaman, bu bağlamda üstün bi din üstün bi ırk üstün bi ayrım taraftarı olmadım yani en kaba tabirle hümanist ol yeterdi tavrım ki hayvanlara da üstünlük gayretidir bu. Bi kişiye ait olamadım ki geneli beni oyun hamuru sandı şekil vermeye çalıştıkça özgürlüğümü kısıtladı içimden gelmeden bazı şeyler yaptım ve yaptıkça nefes alanı daraldı, patladım veya bir kişiye aitlik mantığını tükenebilir gördüm hiç kimseye ait olamadım çünkü ölen bi şeye ait olamazdım, destek olabilirdim en fazla. Hem de üst düzey sayılabilecek birisine kendini adamak durumunun modern zamanlarda ''alternatifi var her şeyin, daha iyisini iste, kimse vazgeçilmez değildir!'' mesajlı reklamlarla yok olmaya yüz tuttuğu inancındayım. Eskiden yakışıklı olmak yeterdi. Veya zeki. Veya materyalist tercihlerle zenginlik istenirdi. Şimdi ise hem yakışıklı hem zeki hem üretken hem zengin birini yönetmek birlikte aranıyor. Bi nevi portföy yönetimi. Ben galiba her iki şartta da arada kalacağım :D Bi statü sahibi de olmak istemedim çünkü statünün özgürlükten çok sorumluluk getirdiğini düşünüyorum ve bir miktar da kısıtlama. Bense en alttan girip basit bi mutluluğu kovalama peşindeyim. Dağınık olsun pek çok şey çevremdeki, toparlamak yerine yaşamaya zaman ayırma taraftarıyım. Yarın değişebilir miyim bilmiyorum ama ailem arkadaşlarım eski sevgililerim olası sevgililerim olmaz dediğim sevgililerim mahalledeki bakkal amca berber kasap herkes bana ucube gibi bakıyor, seviyorum herkesi ileteşemesem bile o ayrı çünkü başka yöntem bilmiyorum hayatı daha çabuk öğreneceğim.!
Yoruldum
-
Yoruldum hep bunlardan, ölüp gitsem diyorum
Hep sahici insanlar yoksulluğa mahkum,
Hep en sahteler, parlak süsler içinde,
Hep saf inançlar uğramış ihanete,
...
13 yıl önce
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder